Keeping memory alive.. 17/11/1973- 17/11/2020

Polytechnic Anniversary 🌹 carnations and elliptical memory…

"On Monday we do not have a school for the Polytechnic," said the B΄ Primary school student as soon as she returned from school.

- What is "the Polytechnic"? her grandmother asked her.

- They did not tell us, the little girl's answer, without much appetite for the continuation of the conversation.

- The Polytechnic is a big school, a nice building in the heart of Athens, and there students and young children were locked up with flags and asked for freedom from a group of Greeks who had other "beliefs" and did not say to leave.

- And what happened next?

- They closed the iron door, climbed up, with the flags and would not leave if there was no freedom. Until a tank came and threw down the door and with it the children and the flags. And after a while, freedom came. This was the Polytechnic you are celebrating.

- A! he said, and left to play. "

By Eleni Bistika

If you have the time we suggest you watch this documentary to get the idea of how heroic was this day for freedom in Greece..

Επέτειος Πολυτεχνείου γαρύφαλλα και μνήμη ελλειπτική…

«Τη Δευτέρα δεν έχουμε σχολείο για το Πολυτεχνείο», είπε η μαθήτρια της B΄ Δημοτικού μόλις γύρισε από το σχολείο της.

– Τι είναι «το Πολυτεχνείο»; τη ρώτησε η γιαγιά της.

– Δεν μας είπαν, απάντηση της μικρής, χωρίς πολλή όρεξη για συνέχεια της κουβέντας.

– Το Πολυτεχνείο είναι ένα μεγάλο σχολείο, ένα ωραίο κτίριο στην καρδιά της Αθήνας, κι εκεί μέσα κλείστηκαν φοιτητές και νέα παιδιά με σημαίες και ζητούσαν ελευθερία από μια ομάδα Ελλήνων που είχαν άλλα «πιστεύω» και δεν λέγανε να φύγουν.

– Και τι έγινε μετά;

– Εκλεισαν τη σιδερένια πόρτα, σκαρφάλωσαν επάνω, με τις σημαίες και δεν θα ‘φευγαν, αν δεν γινόταν ελευθερία. Ωσπου ήρθε ένα τανκ κι έριξε την πόρτα κάτω και μαζί τα παιδιά και τις σημαίες. Κι ύστερα από λίγο, ήρθε και η ελευθερία. Αυτό ήταν το Πολυτεχνείο που γιορτάζετε.

– A! είπε, κι έφυγε να πάει να παίξει."

Tης Ελένης Μπίστικα

Αυτό το ντοκυμαντέρ από τον Παντελή Βούλαγαρη αν έχετε χρόνο, αξίζει να το δείτε..